قدم می زنم غروب کوچه باران زده را
قدم میزنم خاطره ات ز کوچه خزان دیده را
سلامی به اعماق دل های پر گرفته از غـــــــم های سرنوشت،سلامی به اشــــک های خدا که دلیلش بی وفایی مردمه. امشب خیلی دلم گرفته،خیلی داغونم، با یه آهنگ لایت که از هدفون گوش میدم و خاموشی اتاقم و نور مانیتور... نوشتم شعری از غــــــم دلـــم و نامردی این خلق خدا هرچند به گرگ هم توهین کردم که با انسان مقایسه کردم!
کـــنج اتاق غـــــــم زده با نــوایی ماندگار
دل می خواند چه بـی بهانه، چه بی قرار
گـــــــوید امشبـــــ بــد گـرفته، بــد گـرفته
از این آن شده زده، پــر گـرفته، پــر گـرفته
رهسپار به ســوی دشت های بــی قرار
در فکــــر خود کنار درختی تنها و مانـدگار
گفتا به درخت جامی و شـرابـی خواهم
تـــو برایم بیاور خسته از این متـــظاهرانم
میخواهم امشبـــــ مست و خرابــــ شوم
پی نوش و عیش بی پرده سخن گو شوم
ز گرگ های زوزه کشان نه، ترس، خجالت کشم
ز انسان های گرگ صفت، رو سیه یا گریزان شوم؟!
